Toprak, üzerinde yaşayanların kaderini yazar derler. Kimi coğrafyaya bereket, kimi coğrafyaya ise sadece en koyu kederi fısıldar o kara parça. Haritanın doğu ucunda, Tanrı Dağları’nın gölgesinde uzanan Doğu Türkistan, tam da bu kuralın en acı, en kanlı istisnası... Orada toprak, üstünde taşıdığı asil millete bir vatan olmaktan çıkmış; üzerine basılan her karışın, yeraltından fışkıran her bir cevherin bedelinin kanla ödendiği bir altın kafese dönüşmüştür.
Dünya oradan bahsettiğinde genellikle trajediyi, kampları, gözyaşını ve asimilasyonu konuşur. Haklıdır da; insanlık onurunun bu kadar alenen ezildiği başka bir coğrafya az bulunur. Lakin madalyonun öteki yüzünde, bu zulmün çarklarını döndüren, Pekin’in saraylarında uykuları kaçıran asıl iblis yatar: Servet.
Çin’in kalkınma hamlelerinin, ekonomik devrimlerinin ve enerji açlığının arkasındaki gizli motor, aslında Pekin’in kendi toprakları değil, zapt ettiği bu Doğu Türkistan bozkırlarıdır. Pek çok insanın ‘uzak, sessiz ve ıssız bir çöl’ sandığı o coğrafya, dünyanın en zengin maden yataklarının üzerinde oturur.
Bugün Çin’in kömür rezervlerinin ezici bir bölümü, petrol ve doğalgaz yataklarının ana damarları bu bölgede... Daha da ötesi, modern teknolojinin, akıllı telefonların, elektrikli otomobillerin ve füze başlıklarının vazgeçilmezi olan nadir toprak elementleri, lityum ve uranyum yatakları burada... Çin, ülkenin pamuk ihtiyacının neredeyse tamamını buradan karşılar; domatesinden narenciyesine kadar tarımsal bir ekosistemi vantuz gibi çeker.
Yani Doğu Türkistan, Pekin için sadece ‘kontrol edilmesi gereken asi bir azınlık bölgesi’ değil! Orası, Çin’in küresel bir süper güç olma yolunda pompaladığı damarların en kalın olanı..
Fakat coğrafi zenginlik, sahiplerine refah getirmemiştir; aksine, üzerlerine çöken bir karabasan olmuştur. Bir toprak parçası ne kadar zenginse, üzerinde yaşayan insan o kadar masum bir hedef haline gelir. Çin devletinin yıllardır uyguladığı sistematik politikanın arkasında yatan asıl korku ve hırs budur: Zenginliği yerinde bırakmak ama sahibini yok etmek.
Uygur Türkleri, kendi topraklarının üstünde çıplak ayakla yürütülen kölelere dönüştürüldü. Yer altından milyarlarca dolar değerinde petrol, gaz ve maden çıkarılırken; o toprağın asıl evlatları toplama kamplarında modern köleliğe mahkûm edildi. Bir halk, kendi evinde yabancı, kendi ocağında ecnebi kılındı.
Çin yönetimi, bölgenin demografik yapısını değiştirmek için milyonlarca Han Çinlisini bu madenlerin ve projelerin başına yerleştirirken, yerli halkı ya kamplara tıkadı ya da Çin’in iç kesimlerindeki fabrikalara ‘zorunlu işçi’ olarak sürgün etti. Zenginlik Pekin’e aktı; geride kalanlara ise sadece gözyaşı, kimliksizlik ve bitmeyen bir sancı düştü.
Bugün yaşanan zulmü sadece ‘dinî baskı’ veya ‘etnik çatışma’ olarak okumak, mevzuyu eksik bırakır. Yaşanan şey, vahşi kapitalizmin ve emperyalist bir devlet aklının, o coğrafyadaki Türk kimliğini tamamen silerek ‘sorunsuz bir tedarik zinciri’ yaratma projesi...
Kaşgarlı Mahmud’un diliyle konuşan, İpek Yolu’nun medeniyet mimarı olan bu insanlar ırksal olarak eritmek isteniyor. Çünkü iyi biliyorlar ki; o kimlik var olduğu sürece, o toprakların tapusunun asıl sahibine ait olduğu gerçeği asla silinmeyecek!
Milyonlarca insanın kamplarda maruz kaldığı işkenceler, kısırlaştırma politikaları, çocukların ailelerinden koparılarak devlet yatılılarında Çinlileştirilmesi... Hepsi bu ekonomik yağmanın insanî maliyeti... Pekin, yer altındaki zenginliği alabilmek için yer üstündeki vicdanı ve insanı yok etmeye ant içmiş vaziyette.
Tanrı Dağları’nın eteklerinde bugün bir millet, sadece Türk olduğu için değil, üzerinde oturduğu altın tepsi lâyık görülmediği için kıyıma uğruyor. Dünyanın dev şirketleri, o kamplarda üretilen ucuz pamukla giyiniyor, o madenlerle teknolojilerini güncelliyor. Ve ne yazık ki küresel vicdan, bu ekonomik çıkarların kirinde boğuluyor.
Doğu Türkistan denince akla gelen o bitmeyen sancı, sadece geçmişin nostaljisi veya uzak bir coğrafyanın hüzünlü hikâyesi değil! O sancı, modern dünyanın gözleri önünde işlenen küresel bir soykırımın ve maden hırsının faturası...
Toprak altın tozlarıyla parlıyor parlamasına ama o altınların üzerinde, sökülüp alınmış bir milletin kanı kurumayı bekliyor.
Tarih, bu sessiz ortaklığı hiçbir zaman affetmeyecek.
77 yıl...
13 milyondan fazla Türk...
1 milyon sekiz yüz yirmi sekiz kilometrekarelik bir toprak...
Ve altı üstü koca bir Âh!
Ayşegül Akyüz Yahşi
#DoğuTürkistan
#DoğuTürkistanYalnızDeğildir
#UygurTürkleri
#KanamayanYaraDoğuTürkistan
#SessizKalma
#Türkistan
#ZulmeSessizKalma
#UygurSoykırımı
#ayşegülyahşi
#köşeyazısı
Yorumlar
0Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.